Over mij

Mijn foto
Ik schrijf en geef lezingen over gedragsproblemen, gedrags- en ontwikkelingsstoornissen vanuit meer dan 35 jaar onderwijservaring, een Master SEN studie en veel, véél leeswerk. Ik benader alles vanuit de vraag "Maar wat kan ik er nu mee in de klas?" Beknopte theorie en veel praktische handreikingen die je morgen al kunt toepassen in je klas. Zie ook www.gedragsproblemenindeklas.nl

maandag 9 december 2013

Ik luister heus wel!!!

Martin (12 jaar, ADHD, groep 8), heeft veel problemen op school. Het gaat regelmatig mis. Bijvoorbeeld als de leerkracht en hij elkaar weer eens niet goed begrijpen. Voor de klas staat de meester uitleg te geven over het zelfstandig naamwoord. Taaie en vooral ook saaie kost vindt Martin, maar hij doet zijn best om niet af te dwalen met zijn gedachten. Hij wil eigenlijk graag goed leren; hij is van plan na dit jaar naar de HAVO te gaan.
Martin luistert ingespannen naar de uitleg. Daarbij zit hij te spelen met zijn pen. Hij kijkt daarbij nauwelijks naar het bord. De meester heeft daar al twee keer wat van gezegd. De eerste keer vriendelijk en de tweede keer iets dwingender. Dat blijkt tot dusver zonder resultaat, want Martin wriemelt nog steeds met zijn pen en kijkt nog steeds niet echt naar het bord. De derde keer is de leerkracht het goed zat. "Martin! Doe nu die pen weg en probeer eindelijk eens op te letten!!" "Ik luister heus wel!", roept Martin boos terug. Hij voelt zichzelf boos worden over deze oneerlijke behandeling. Zit hij goed zijn best te doen, krijg je dit weer. "Je luistert helemaal niet. Je zit maar te spelen met die stomme pen!" Martin springt boos op, stampt naar de deur onder het uitroepen van "Je moet ook altijd mij hebben!" en knalt de deur achter zich dicht. Boos loopt hij over de gang, kwaad dat het wéér niet gelukt is om het goed te doen.
"Waarom hebben andere kinderen dit nooit? Waarom  overkomt mij dit telkens? Snapt de meester dan niet dat het wriemelen en niet naar het bord kijken de hele tijd ervoor zorgt dat hij júíst goed oplet? Waar staat toch dat je alleen kunt opletten als je doodstil zit?? Gek word  je van de hele dag stil zitten. Dat de meester dat nou niet snapt."
Nijdig geeft hij een schop tegen een tas die onder een kapstok staat. Meteen daarna bedenkt hij dat dit soort acties hem waarschijnlijk nog meer moeilijkheden opleveren. Gelukkig heeft niemand het gezien. Snel zet hij de tas terug. "Rotmeester", denkt hij boos. Met weemoed denkt hij terug aan vorig jaar. Meester Bart begreep hem veel beter. Daar mocht hij wriemelen en wiebelen en als het echt niet meer ging mocht hij zelfs vijf keer de trap op en  neer rennen. Daarna kon hij er weer even tegen. Hij moet glimlachen als hij daaraan denkt. Hij heeft wel eens opgevangen dat andere meesters en  juffen vonden dat meester Bart niet handig bezig was. "Wie weet wat die jongen allemaal op de gang gaat uitspoken als jij hem laat gaan", had de juf van groep 6 gezegd. Meester Bart had alleen maar geglimlacht en gezegd. "Dat doet Martin niet. En stel dat hij iets zou doen dat niet goed is, dan praat ik daarover met hem. Zo simpel is het." Niet dat het ooit nodig geweest was, Martin zou wel gek zijn. Hij vond het heerlijk dat de meester zoiets voor hem geregeld had. Misschien kom de meester eens met meester Bart gaan praten..

woensdag 4 december 2013

Daniël (9 jaar syndroom van Gilles de la Tourette) kwam altijd te laat…


Straf hielp niet. De leerkracht van groep 6 was het al een tijdje beu. De school lette streng op, dat er op tijd begon werd. In deze tijd van opbrengstgericht werken telde immers elke minuut? De leerkracht van groep 6 handelde conform de strenge richtlijnen. Te laat betekende strafwerk en nablijven om de tijd in te halen. Omdat Daniël echter zo vaak te laat was, leek het er meer op dat hij gewoon andere schooltijden had. Hij begon een kwartiertje later en eindigde ook zo. Nu zou de leerkracht daar misschien nog wel mee kunnen leven, maar dit was geheel in tegenstelling met de opvattingen van Daniël, die elke dag over het vermeende feit in discussie ging met haar. “Maar juf, ik kan er niets aan doen dat ik te laat ben. De weg naar hier is te lang om op tijd te komen.” Als zij daar dan antwoordde, dat hij maar op tijd van huis moest gaan, kwam daar altijd een weerwoord op. “Maar juf” wat is op tijd van huis gaan dan precies? Ik ga al om acht uur de deur uit. Eerder lukt niet en dat mag ook niet van mijn ouders.” “Maar je hoort gewoon op tijd te komen Daniël”, zei de juf voor de zoveelste keer. “Wie heeft dat dan verzonnen? Kunnen we niet gewoon iets later beginnen? Als ik nu in de pauze binnen blijf? Of zal ik… “Nee, Daniël, je moet gewoon nablijven, het is onzin dat je te laat bent, alle andere kinderen komen gewoon op tijd en ik zie niet in waarom jij dat niet zou kunnen”, zei de juf geïrriteerd. Ze wist wel dat er nu wéér een discussie zou komen, omdat kinderen met Tourette het woordje nee soms moeilijk kunnen accepteren en Daniël vormde daarop geen uitzondering. Dit keer volgde er geen discussie. Daniël knipperde heftig met zijn ene oog, maakte zijn gebruikelijke hikgeluidje en stierde boos naar de gang. “Daar gaan we weer”, dacht de juf, “Elke dag hetzelfde liedje.” Als ik ergens wat van zeg wordt hij boos. Wordt een leuk schooljaar zo.” Ze liep Daniël achterna.
“Ik kom niet naar binnen!” riep hij al meteen. “U luistert toch nooit naar me!” boos en met een heftige tik in zijn oog en zijn arm keek hij haar aan. De leerkracht keek even alsof ze een zure appel doorslikte, maar zei alleen maar: “Kom dan maar als je afgekoeld bent. Na schooltijd praten we verder.” “Ik heb niks te zeggen”, zei Daniël nors.
Na schooltijd zei de leerkracht tegen Daniël dat ze nog eens goed nagedacht had over zijn opmerkingen. Ze wilde graag horen wat zijn verhaal was. Daniël bleek de tegels op het schoolplein te “moeten” tellen. Hij wilde dat niet, maar de innerlijke drang was te sterk; hij móest. Maar hij wilde absoluut niet dat andere kinderen dit zagen, dus wachtte hij tot ze naar binnen waren. Dan liep hij zoals hij “moest” lopen en kwam snel naar de klas. Wel te laat helaas.
De leerkracht had zich niet gerealiseerd dat sommige drang en dwangverschijnselen niet altijd zichtbaar zijn, omdat kinderen die verborgen houden. Ze baalde, ze dacht nog wel dat ze aardig wat van Tourette afwist. Met Daniël sprak ze af, dat ze het te laat komen zou accepteren voorlopig en dat hij alleen moest proberen al zijn werk toch af te krijgen. Als dat niet lukte, moest hij even nablijven om het af te maken. Straf voor te laat komen werd natuurlijk meteen afgeschaft.

Daniël bleef overigens niet vaak na. Het was een slimme jongen, die erg goed zijn best deed op school. En nu dit probleem de wereld uit was, werd het er ook vast weer leuk.